یادداشتهای ساغر

ای باد صبح، اگر بر منظور ما رسی 
آن بی‌نظیر گو: نظر از ما مدار دور
 

اصلا امضای شخصیتمان شده بود؛ 
دوام آوردن

باور کنین اگه حالتون رو نمیپرسه یا سراغتون رو نمیگیره واسش مهم نیستین.
گه جز اولویت‌هاشون بودین تو شلوغ‌ترین روز کاریش هم بهتون زنگ میزد.
آدمی آخرین داراییش غرورشه، این داراییتون رو حروم نکنین.

در دوست داشتن تو ، خودم را خیلی رنجاندم.

معذرت خواهی بعد از بی احترامی مثل صاف کردن کاغذ مچاله شدست...
پس خیلی مواظب عکس العمل هاتون باشید...
 

‌گاهی به‌عنوان آدم نزدیک فکر می‌کنیم باید تمام انتقادات و نواقص یه عزیز رو بهش بگیم. با این توجیه که «اگه من بهش ایراداتشو نگم کی بهش بگه؟»

جواب ولی اینه: "هیچ‌کی!" 
اون آدم، شاید به دلگرمی برای ۸۵٪ای که با مشقّت به‌دست آورده نیاز داره (خصوصاً از سمت تو) نه به یادآوری ۱۵٪ نرسیده.

با گذشت زمان یاد می‌گیری بعضی آدم‌ها رو بدون عصبانیت یا دلخوری از زندگی‌ات حذف کنی.
نه قهر می‌کنی، نه بلاک می‌کنی،

 فقط می‌فهمی که جایگاهشان تغییر کرده.
بزرگی گاهی یعنی رها کردن با احترام و ادامه دادن مسیرت.
 

نوشته بود:

بیماریش آنقدر طولانی شد که اطرافیانش به مریضیش عادت کردند و از یاد بردند که او دارد عذاب می‌کشد و روزی می‌میرد.

حقیقت اینه گاهی هرچیزی که مربوط به ماست برای اطرافیانمون تبدیل به عادت میشه؛ درد و رنج‌هامون، بیماری‌هامون، حتی عشق و محبتمون نسبت به آدم‌ها، براشون تبدیل به عادت میشه و دیگه به چشم نمیاد. 
گاهی حضور دائمی ما، عشقِ بی‌قید و شرط ما باعث میشه حتی دیده‌ نشیم.

به به خوشحالم میبینم دوستان بلاگفایی رو اینجا...

حضور خلوت انس است و دوستان جمعند 

و ان یکاد بخوانید و در فراز کنید

سلام...