یادداشتهای ساغر

با گذشت زمان یاد می‌گیری بعضی آدم‌ها رو بدون عصبانیت یا دلخوری از زندگی‌ات حذف کنی.
نه قهر می‌کنی، نه بلاک می‌کنی،

 فقط می‌فهمی که جایگاهشان تغییر کرده.
بزرگی گاهی یعنی رها کردن با احترام و ادامه دادن مسیرت.
 

نوشته بود:

بیماریش آنقدر طولانی شد که اطرافیانش به مریضیش عادت کردند و از یاد بردند که او دارد عذاب می‌کشد و روزی می‌میرد.

حقیقت اینه گاهی هرچیزی که مربوط به ماست برای اطرافیانمون تبدیل به عادت میشه؛ درد و رنج‌هامون، بیماری‌هامون، حتی عشق و محبتمون نسبت به آدم‌ها، براشون تبدیل به عادت میشه و دیگه به چشم نمیاد. 
گاهی حضور دائمی ما، عشقِ بی‌قید و شرط ما باعث میشه حتی دیده‌ نشیم.

به به خوشحالم میبینم دوستان بلاگفایی رو اینجا...

حضور خلوت انس است و دوستان جمعند 

و ان یکاد بخوانید و در فراز کنید

سلام...