بین خودمون باشه...
2 ساعت پیش · · خواندن 1 دقیقه آینه، وسیلهی عجیبیه...
بین خودمون باشه...
توی رابطهها، ما آدما گاهی یه استعداد عجیب داریم.
یه لیست بلندبالا از انتظارها درست میکنیم.
دوست داریم طرف مقابلمون شنوندهی خوبی باشه...
اما وسط حرفش، خودمون مشغول جواب دادن به یه پیام میشیم.
دوست داریم همیشه یادمون باشه...
اما تولدش که میرسه، تازه یادمون میافته تقویم هم یه چیزی بوده!
دوست داریم صادق باشه...
ولی خودمون بعضی حقیقتها رو با جملهی معروفِ «ولش کن، گفتنش فایده نداره» بایگانی میکنیم.
دوست داریم وقت بذاره...
اما وقتی نوبت خودمون میشه، میگیم:
«این چند روز خیلی سرم شلوغ بود...»
بین خودمون باشه...
انگار برای دیگران، قانون مینویسیم...
ولی برای خودمون، تبصره.
هر جا کم میاریم، یه دلیل قشنگ پیدا میکنیم.
هر جا دیگری کم میاره، اسمش میشه بیتوجهی.
شاید قبل از اینکه از کسی بخوایم همون آدمی باشه که دلمون میخواد...
بد نباشه یه بار جلوی آینه از خودمون بپرسیم:
اگر جای اون بودم، از نسخهی «من» راضی بودم؟
جواب این سؤال، نه دعوا راه میاندازه...
نه کسی رو محکوم میکنه...
فقط گاهی یه حقیقت آروم رو یادمون میاره.
رابطه، جای امتحان گرفتن از هم نیست...
جاییه که هر دو نفر، همون چیزی رو از خودشون خرج کنن که از طرف مقابل انتظار دارن.
شاید عدالت، از همینجا شروع بشه...
از آینهای که قبل از نگاه کردن به دیگران، یک بار خودمون رو توش ببینیم.