یک نوزاد به طرز اجتناب ناپذیری بر این باور است که مرکزیتِ جهان است. درحالی که یک فرد بالغ باید از طریق غم و غصهی بسیار یاد بگیرد که انسانهای دیگر نیز خلق میشوند که به همان اندازه زندگی کنند.
پ.ن:
گاهی بعضی از آدم بزرگها، احساس خود مرکز پنداری دارند. هنور به اون درجه از درک و بلوغ فکری نرسیدند که همه به اندازه ی اونها حق زندگی دارند.