دیروز از اون روزهایی بود که بدون هیچ دلیلِ منطقی، دلم گرفته بود. انگار یک‌جور سنگینیِ مبهم و بی‌جهت، درست وسط قفسه سینه‌ام نشسته بود. از اون روزهایی که حتی نمی‌دانستم چرا، اما استرس داشتم. جناب همسر که اوضاع را دید، با لبخند گفت: «دواش فقط زعفران است! یک چای زعفران غلیظ دم کن و بخور تا حالت جا بیاید.»

قبل از ظهر بود که دوستی تماس گرفت. می‌خواست حال و هوایش عوض شود و گفت: «یک چیزی بگو، یک چیزی تعریف کن که دلمان شاد شود.» اما راستش را بخواهین، خودم اون‌قدر خالی بودم که حتی یک کلمه انرژی برای بخشیدن نداشتم.

همان‌طور که سعی می‌کردم گپ بزنیم، ذهنم درگیر این شد که چرا ما آدم‌ها گاهی از هم چنین توقعات عجیبی داریم؟ یادِ چند وقت پیش و نوشته ی خانم ف در وبلاگش افتادم ؛ خانم «ف»در صفحه شخصی‌اش ویدئویی از یک کار هنری گذاشته بود. زیرِ آن، انبوهی از پیام‌های عجیب: «چرا فلان لباس را پوشیدی؟»، «چرا آرایش نکردی؟» و…

آن‌قدر سطح توقعات بالا بود که خانوم ف تعجب کرده بود و با لحن بانمک و طنز گونه نوشته بود: «مردم انگار انتظار دارند برای یک ویدئوی ساده ی آموزشی، با لباس‌های «مت گالا» جلوی دوربین ظاهر شوم!»

یا یک عزیزی که در آلمان زندگی میکنه و اینروزها فرزندش به شدت بیمار است و اکثرروزهایش در بیمارستان میگذره و در گیر پروسه ی درمان فرزندش هست. زیرِ یکی از پست‌هایش کسی نوشته بود: «چرا کانالتان انقدر خشک شده؟»

با خودم فکر کردم؛ مگر می‌شه؟ این بنده خدا در غربت، با فرزندِ بیمار، باز هم داره سعی می‌کنه تولید محتوا کنه و در کنارِ مردم باشه؛ واقعاً این خودش یک هنر بزرگیه! کسی که خودش در شهرِ غریب زندگی کرده باشد، خوب میدونه که چقدر دست‌تنها بودن، سختیِ بیماری و غربت، آدم را از پا درمی‌آورد.

انگار عده‌ای انتظار دارند ما همیشه در حال «شیلنگ تخته انداختن» و خندیدن و خوش‌گذرانی باشیم!

بابا آدمیزاد است دیگر! ربات که نیست. فولاد هم نیست که خم به ابرو نیاره. همه روزها که مثل هم نیستند؛ همه روزها انرژی آدم سرِ جایش نیست، همه روزها سرحال نیستیم.

کاش یاد بگیریم کمی بیشتر با هم مهربان باشیم. کاش یاد بگیریم که اگر کسی جایی محتوایی می‌گذارد، شاید فقط داره سعی می‌کنه در روزهای سختش، خودش را سرپا نگه دارد. پشتِ هر لبخندِ مجازی یا هر عکسِ ساده، یک آدمِ واقعی با کلی دغدغه و حالِ خوب و بد وجود دارد.

امروز دلم می‌خواست به همه یادآوری کنم:

 اگر روزی انرژی‌تان بالا نبود، اگر بی‌دلیل دلتان گرفت، نگران نباشید. شما تنها نیستید. ما همه انسانیم، همین‌قدر آسیب‌پذیر و همین‌قدر واقعی.