از صبح دو دل بودم که این پست زیر را بنویسم یا نه؟! 

دیروز با یکی تو همین فضا بحثم شد و اون ناراحت شد از معدود دفعه هایی بود که دیدم یه نفر ازم دلخوره ولی از حرف و عقیده ای که داشتم و به زبان آوردم ذره ای ناراحت نشدم و حس دلجویی بهم دست نداد، هر چند اون طرف خیلی دلخور شد، حالا چرا ناراحت نشدم؟!

عرض میکنم خدمتتون.

چون بحث، بحثِ اعتقاد و باورم بود و من سرِ باور و ایمان خودم با کسی شوخی ندارم. وقتی یه رفتار از نظر اخلاقی اشتباهه و توجیهی برای اون رفتار اشتباه وجود نداره و من به اون باور قلبی رسیدم و هم اینکه یه دستور اخلاقی واسه من بود و من سر حرف و باور خود ایستادم و کوتاه نیومدم.

***********************

این قضیه گذشت و شب شد...

دیشب رفتیم حرم امام رضا؛ یه قسمت ازصحن حرم  امام رضا خیلی خوشگل گلکاری و تزئین کرده بودند و آبشارهای کوچک و ریزی هم بود که فضای دلنشین و زیبا و چشم نوازی بود زائرین میومدن و اونجا عکس یادگاری می‌گرفتند منم رفتم  که از بچه ها عکس یادگاری بگیرم؛ یدفعه یه جمله ای که روی تابلوی اون فضای قشنگ نوشته بود نظرم را جلب کرد خوندمش:

پس ایستادگی کن! همانگونه که دستور یافته ای.

<< سوره ی مبارکه ی هود>>

پ.ن:

این یه نشونه و عیدی و هدیه ی خوب واسه من بود.😍

من به این نشانه نیاز داشتم.